Binnenstebuiten

Weg met het vloeibare elektrolyt

Paul van Gerven
Leestijd: 7 minuten

De batterij is log en link, vinden Philips en NXP. Log, omdat zij relatief steeds meer ruimte en gewicht inneemt in draagbare apparaten. En link, omdat zij zou kunnen lekken. Hoog tijd dus om een nieuw concept te verkennen, waarin de lading wordt opgeslagen in gleuven, zorgvuldig opgevuld met vaste stoffen. Kennis oorspronkelijk opgedaan in de halfgeleiderindustrie komt daarbij aardig van pas.

Het woord ’batterij‘ betekent volgens Van Dale onder meer een ’groep van gelijksoortige, bijeenhorende zaken of personen‘. In vroeger tijden werden die ’gelijksoortige zaken‘ vooral in een militaire context gebruikt, in het bijzonder voor gezamenlijk opgesteld militair geschut. Vreemd is dat niet, aangezien battre in het Frans ’slaan‘ betekent. Tegenwoordig gebruiken we het woord meestal in een veel vreedzamere betekenis, maar de etymologie verraadt wel de opbouw van de eerste primitieve energiebronnen. Benjamin Franklin gebruikte naar verluidt in 1748 als eerste de term voor een rits geladen glazen platen.

Hoewel het onderliggende principe de tand des tijds redelijk heeft doorstaan, heeft de batterij sindsdien een enorme vlucht genomen. Nog altijd bestaat zij uit een elektrochemische of voltaïsche cel waarin twee chemische reacties voor de productie dan wel de consumptie van elektronen zorgen. ’Op weg‘ van de ene reactie naar de andere kunnen deze elektronen ingezet worden om arbeid te verrichten – ze vormen een elektrische stroom. De essentiële elementen, twee elektroden, een elektrolyt en reactanten, zijn in de moderne batterij nog altijd gemeengoed.

This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one and enjoy all the benefits.

Login

Related content