Opinie

Vele handen maken licht werk zwaar

Wim Hendriksen is lector bij Fontys Hogeschool ICT.

Leestijd: 3 minuten

Een CPU met een klokfrequentie van 3 GHz moet binnen de klokcyclus van 1/3 nanoseconde zijn werk hebben gedaan. Alle transistoren moeten de tijd hebben gehad om te schakelen en alle spoortjes tussen de transistoren moeten de tijd hebben gehad om het elektrische signaal door te geven. Elektriciteit stroomt met de lichtsnelheid van de ene transistor naar de volgende. Dat is 10 cm per 1/3 nanoseconde. Dus bij een 3 GHz chip van 8 bij 8 millimeter beginnen die transporttijden van een paar keer heen en weer over de chip behoorlijk mee te tellen ten opzichte van de schakeltijden van de transistoren. Daarom komen de klokfrequenties van CPU‘s al een paar jaar niet voorbij de grens van 3 GHz. Snellere processoren van deze maat kunnen we gewoon niet maken totdat we de lichtsnelheid hebben opgekrikt.

De oplossing? Multicores! Een aantal kleine processoren op één chip die intern synchroon maar onderling asynchroon hun sommen maken en via snelle communicatiepaden en geheugens met elkaar communiceren. Dan kunnen we weer iets sneller en kunnen er weer meer transistoren op een chip. Gelukkig, de wet van Moore kan weer een tijdje vooruit.

Het feit dat er multicores zijn, is dus puur technologiegedreven en niet marktgedreven. De marketingmannetjes van de halfgeleiderindustrie hebben de komst van multicores slim gebracht en vertellen dat meer cores beter is voor ons, maar dat valt nog te bezien. Wat schieten we er als gebruiker van al die multicores eigenlijk mee op?

This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one and enjoy all the benefits.

Login

Related content