Nieuws

Nobelprijs voor de fysica: tegenstribbelend galliumnitride

Paul van Gerven
Leestijd: 3 minuten

Rode en groene leds waren al een kleine twee decennia op de markt, voordat een efficiënte blauwe versie werd ontwikkeld. Waarom duurde dat zo lang?

De geschiedenis van de light-emitting diode begint ver voor de ontwikkeling van de moderne halfgeleiderfysica. De eerste rapportage van een vaste stof die licht produceert wanneer er een spanning op wordt gezet, dateert uit 1907. Henry Round, assistent van de bekende radiopionier Guglielmo Marconi, merkte op dat siliciumcarbide geel licht emitteert bij lage spanning en andere kleuren bij hogere spanningen. Ook de Russische halfgeleiderpionier Oleg Losev publiceerde diverse artikelen over de elektroluminescentie van siliciumcarbide.

Pas begin jaren vijftig was de wetenschap in staat dit fenomeen adequaat te verklaren. Onderzoekers van het Signal Corps Engineering Laboratory schreven de lichtemissie toe aan de recombinatie van gaten en elektronen (zie Figuur 1, boven), waarbij onzuiverheden in de vaste stof een belangrijke rol moesten spelen. In 1955 en 1956 bevestigden collega’s van Bell Telephone Laboratories deze theorie in silicium en germanium.

This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one and enjoy all the benefits.

Login

Related content