Technieuws

Kwantumcryptografie blijkt mogelijk via gewone telecomkabel

Pieter Edelman
Leestijd: 2 minuten

Kwantumcryptografie is de ultieme manier om te garanderen dat een bericht tijdens verzending niet in de verkeerde handen valt, maar tot nog toe is het erg kostbaar om de methode over een fatsoenlijke afstand toe te passen omdat er aparte kabels voor gelegd moeten worden. Dat is eigenlijk gek, want in zijn meest gangbare vorm is de methode gebaseerd op het verzenden van fotonen die gewoon via een glasvezelkabel verstuurd kunnen worden. In de standaard telecomkabels is echter veel te veel verkeer om de detectie van de enkele fotonen mogelijk te maken die voor kwantumcryptografie nodig zijn.

Kwantumcryptografie, of liever kwantumsleuteldistributie, is een methode waarbij verzender en ontvanger de kwantumonzekerheid van (meestal) fotonen gebruiken om een gezamenlijke sleutel af te spreken – een willekeurige reeks van nullen en enen die bij de boodschap opgeteld kan worden om deze onleesbaar te maken. Elk cijfer van de sleutel wordt verzonden gecodeerd in de polarisatierichting van een foton. Door dit slim te combineren met willekeurige polarisatiefilters kunnen zender en ontvanger detecteren wanneer de fotonenstroom wordt afgetapt – en vervolgens afzien van het versturen van het gecodeerde bericht.

Als dit via een standaard telecomkabel verloopt, moet de detector dus op de een of andere manier de losse fotonen voor cryptografie uit de zee van dataverkeer vissen. Een aanpak hiervoor is om het licht voor deze toepassing een ander kleurtje mee te geven dan het dataverkeer. Over lange afstanden lekt er echter toch te veel licht van het dataverkeer in dit kanaal. Het afstandsrecord voor deze aanpak is daarom op vijftig kilometer blijven steken.

This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one and enjoy all the benefits.

Login

Related content