Topcolumn

Folklore

Wim Hendriksen
Leestijd: 3 minuten

Het is weer in volle gang, de jaarlijkse folklore van beoordelingsgesprekken. Dat zijn die gesprekken waar je baas vooraf de pest aan heeft en jijzelf achteraf. Voor de werkgever is het een duur en arbeidsintensief proces. Vanaf oktober zijn de managers al druk bezig met formulieren, lijstjes, salarisschalen, punten, vergaderingen, en heel veel gedoe. In december en januari deelt het bedrijf dan aan zijn medewerkers mee wat het ervan vindt en dan is het gelukkig weer rustig voor de rest van het jaar.

Eigenlijk is het hele beoordelingscircus flauwekul. Er is maar één criterium: wil je de medewerker houden of moet ‘ie weg? Als het een waardevolle medewerker is, dan moet je hem (m/v) meer betalen dan hij ergens anders kan krijgen; als je hem kunt missen als kiespijn, dan moet je hem minder betalen dan de markt. Dat is alles. Dat moet eenvoudiger kunnen dan formulieren met soms wel honderd vragen.

Voor de werknemer is de beleving van een beoordelingsgesprek sterk afhankelijk van de levensfase. Stel je bent tussen de 25 en 30, je begint met je eerste baan, dan krijg je tegenwoordig een tijdelijk arbeidscontract. Dat zijn ondingen, want je bent vogelvrij. Je vliegt er als eerste uit bij economische tegenwind, je kunt geen hypotheek krijgen en je hebt het gevoel dat je er niet bij hoort. De centrale vraag bij de beoordeling is dan: waarom krijg ik nu geen vast contract? Jammer dat je daar zelden antwoord op krijgt.

This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one and enjoy all the benefits.

Login

Related content