Opinie

De overeenkomst tussen planologie en architectuur

Erik Phillippus
Leestijd: 3 minuten

Mijn zoon Tim is eerstejaars student planologie en laatst hielp ik ’m met zijn tentamen ’Inleiding in de planologie‘. Met nog weinig tijd voor een dikke reader met artikelen heb ik van de belangrijkste artikelen een mindmap gemaakt. Ik zette mij aan een artikel uit 1959: ’The science of muddling through‘ van Charles Lindblom, een nu 90-jarige Amerikaanse econoom. Lindblom had kritiek op het economisch planbeleid, in die jaren gebaseerd op het ideaal van de maakbare samenleving. Beleidmakers maakten fanatiek gebruik van rationele methoden voor het uitpluizen van plannen. Alle relevante factoren en variabelen werden beschouwd vanuit een ivoren toren.

Lindblom stelde een andere aanpak voor: de succesive limited comparison method. Belangrijke beslissingen worden niet in één klap genomen, maar uitgevoerd in een reeks kleine stapjes, met de mogelijkheid tot tussentijdse bijsturing. De probleemanalyse wordt drastisch ingeperkt: lang niet alle alternatieven worden vooraf uitgewerkt.

Mijn zoon keek even op van z‘n werk toen ik blijk gaf van herkenning. Het volgende artikel verbaasde me nog meer: ’Mixed scanning: a third approach to decision-making‘ van Amitai Etzioni uit 1967. Volgens Etzioni werkte de incrementele aanpak van planologen – inmiddels verenigd onder de naam The Incrementalists – toch niet zo goed voor fundamentele beslissingen. Met die kleine stapjes wordt werkelijke verandering uit de weg gegaan, hoogstens wordt een bestaande (mogelijk ongewenste) situatie geoptimaliseerd. Je moet uit het incrementele model stappen om de juiste koers te bepalen.

This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one and enjoy all the benefits.

Login

Related content