Opinie

A hard day’s night

Marcel Pelgrom
Leestijd: 3 minuten

‘s Ochtends om half zeven belt de minister-president. We hebben elkaar een paar weken geleden ontmoet. Ik heb hem de retorische vraag gesteld hoe het met de kwaliteit van het onderwijsbeleid is gesteld als zelfs de studenten klagen over het niveauverlies. De premier klinkt vanmorgen geagiteerd. Zijn onderwijsminister had eerder de evolutietheorie ter discussie gesteld en gisteren opperde ze zomaar dat de aarde plat is. De doorgaans emotieloze premier was ontploft en zoekt nu een nieuwe minister.

De dienstauto is al onderweg. Zo rijd ik niet lang na het telefoongesprek de parkeergarage van het ministerie binnen: voortaan mijn ministerie.

De ambtenaren van de directie basisonderwijs wachten al vol spanning. Onmiddellijk beginnen zij mij te bestoken met ’pedagogisch verantwoorde concepten‘ en ’vaardigheidgestuurde educatie‘. Ik vraag waarom onze kinderen niet fatsoenlijk kunnen spellen en rekenen: het wordt stil. Waarom denken jonge onderwijzers dat 2 1⁄2 x 3 1⁄2 gelijk is aan 2 x 3 plus 1⁄2 x 1⁄2? Mijn adrenaline stijgt en ik sis als een drilmajoor mijn instructies: ’Voortaan kan elke leerling na de basisschool rekenen met breuken, foutloos tussen d en dt kiezen en met jaartallen onze vaderlandse geschiedenis vertellen.‘

This article is exclusively available to premium members of Bits&Chips. Already a premium member? Please log in. Not yet a premium member? Become one and enjoy all the benefits.

Login

Related content